Canavar şiiri. Uzay zamanın içinde, beynimizin sanal gerçekliğinde kendimizi her şeyin sahibi sanıyoruz. Biz evrenin içinde önemsiz bir noktada varolmaya cüret ediyoruz. Büyün bilincimiz, her şeyimiz beynimizin kendi kendini farketmesinden başka ne olabilir ki!
Bu şiir Google Play Kitaplar’da “İnsan Kalmanın Anısı” adlı kitabın içinde. e-Pub formatındaki kitabı satın alarak katkıda bulunabilirsiniz. Kitap için buraya dokunun.
Canavar
Uzayın dokusu eğiliyor,
Hissediyoruz içine düştüğümüz girdabı,
Yer çekimi hayal gücümüzün en parlak ürünü.
Hiç bir şey çekmiyor bizi,
Düşüyoruz dünyaya doğru,
Sanki dipsiz bir kuyunun içinde,
Karanlıkta yol alır gibi,
Düşüyoruz insan olmanın
Yüksek yörüngesinden,
Yeryüzünün önemsiz topraklarına.
Evrenin erişilmez hacminde,
Çoklu evrenlerin birinde,
Sıfırdan bile daha küçük
Var olmaya cüret eden bedenimizle
Sanki sonsuzluğa hükmeden,
Acımasız bir tanrı gibi,
Çığlıklar içinde örülmüş
Bir birimizin ölü bedenleri üstünde
Bir hayvan gibi değil,
Canavar gibi
Düşüyoruz dünyaya doğru,
Sanki dipsiz bir kuyunun içinde…
Karanlıkta düşerken,
Yol aldığımızı sanır gibi
Bir yere gittiğimizi varsayıyoruz,
Bütün bu karmaşanın içinde.
Yok etmek isteği ile bir diğerini,
İlerlediğimizi söylüyoruz,
Karanlık kuytuların tekilliğine doğru.
Düşerken insanlığımız.
