Gerçeklik nedir? Rastgele olaylar bütününde yaşam aslında bizim dünyamızı anlatıyor. Kendimizi inandırdığımız gerçekler acaba evrensel hakikatler mıdır? Yaşam evrimin rastgele seçimleri ile oluştu, bu kesin bir doğru.
Biz insanlar dogmatik bakış açımızı değiştirince başka yaşamları da göreceğiz. Yaşam oldukça sıradan mı? Bizim ayrıcalıklı bir yerimiz yoktur artık bunu biliyoruz. Çöken kuantum alanlarında gerçekliğin varyasyonları mıyız? Şimdi şiir oku! Yorumlarınızı da unutmayın.
Aslında çıktığımız bir yolculuk yoktur. Yaşam bir yolculuk değildir. Evrenin merkezinde değiliz. Evren bizim için var olmadı. Önemsiz, bilinç geliştirmiş tuhaf varlıklarız. Evrim artık bizi nereye sürüklerse oraya gideceğiz. Olasılıklar ve gerçeklik; kendimizi inandırdığımız ve bizi mutlu eden yalanlar üzerine felsefi bir şiir. Bırakın zihninizde kaos hüküm sürsün. Kaosta düzen vardır. Zihnimiz mi, biliyoruz ki zihin diye bir şey de yoktur. Zihin sadece beynin bir oyunu, beyinde be bir tiyatro sahnesi ne de benlik var. Her şey beynimizin “tek kişilik oyun”u.
Bu şiir Google Play Kitaplar’da “İnsan Kalmanın Anısı” adlı kitabın içinde. e-Pub formatındaki kitabı satın alarak katkıda bulunabilirsiniz. Kitap için buraya dokunun.
Tek Kişilik Oyun
Çıkıyorum uzun bir yolculuğa,
Habersiz, sessiz, usulca gidiyorum…
Her yolculuğun bir varış noktası var,
Ama bazen bir yere varmaz yollar.
Sonsuz bir döngüde,
Kendini tekrar ediyor sanki
Çıktığım yolculukta saatler…
Olasılıklar, hep aynı oyunda körebe
Bir türlü bulamıyor kimseyi…
Aslında kimse yok,
Tek kişilik bir oyun yaşam…
Schrödinger’in Kedisi gibi
Akıbeti ne olacak belirsiz,
Parça olmuş bir gerçeklik içinde,
Kaos ve kuantum belirsizliklerinin arasında,
Gerçek nedir söyleyebilir misin bana?
Bir türlü dokunamadığımız hayallerimiz mi,
Yoksa yanlış çıkmasından koktuğumuz,
Kurgularımız mıdır bütün gerçek…
Her yolculuğun bir varış noktası var
Ve insan aslında tek başına
Yalnızlığını fark edemiyor,
Bu çılgın kalabalığın arasında…
Çılgınca çoğalan,
Bir başkası ile ilgili gibi görünen,
“Sosyal varlık” dedikleri insan,
Çıkamıyor bir türlü
Kendini inandırdığı yalanlardan,
Uydurma inançlardan…
Zamanın bana ait parçaları
Bir bacadan sızan zifir gibi;
Duvar saatinden akıyor…
Elinden gelse kaçmak istersin de
Bir türlü kaçamazsın
Sanki senin parçan olmuştur ya
İşte orada susar her şey
Ve düşmez kimseye bir söz…
Her yolculuğun bir varış noktası var,
Ve bazen bir yere varmaz yollar…
Sonsuz bir döngüde akar, akar, akar…
Bir yere varmaz yollar…
Karmaşıklıklar içinde
Rastgele, sırasız olaylar bütününde
Yaşam, tek kişilik bir oyundur…
