Şiir, müzik, yalnızlık şiirleri, insanın kendini araması, içsel yolculuk, zaman konulu şiir kategoriside. Yorum yazmayı unutmayın. Müzik ve şiir bir büyüdür. İnsanın en değerli ürünleri arasında belki de ilk ona giren müzik ve şiir olmadan kuru kuru yaşarız. Sanat, müzik, şiir, edebiyat, tiyatro oyunları, konserler, resim, heykel aklımıza ne geliyorsa artık bize insan olduğumuzu hatırlatmaz mı? Sanat bütün kaba ve iflah olmaz yanlarımızı; tartışılmaz doğrularımızı yontar. Aslına bakarsanız her şey beynimizin elektro kimyasalları gerçekleşen tepkimeler zinciri.
Bu şiir Google Play Kitaplar’da “İnsan Kalmanın Anısı” adlı kitabın içinde. e-Pub formatındaki kitabı satın alarak katkıda bulunabilirsiniz. Kitap için buraya dokunun.
Tchaikovsky ile Yalnızlık Senfonisi
Uzun zaman sonra
Bırakıp New Age müziklerimi
Tekrar klasik müziğe dönüyorum.
Artık değişti,
Ruhumun titreşimi…
Bilmediğim bir frekansta,
Zamansız bir yerde,
Sadece dinliyorum;
Bırak diyorum kendime:
Zaman biraz da böyle geçsin…
Artık yalnızlık zamanı,
Geleceğin uzak bir köşesinde
Kaybolduğunu hatırlıyorum,
Oysa o, dün gelecekti
Ve biz kaybolacaktık,
Bir daha gelmemek üzere,
Günler öncesinde…
Gece yavaşça
Sabaha doğru ilerlerken
Cevapsız soruların
Bütün izini siliyorum zamandan.
Müziğin ritmi hükmediyor yalnızlığıma,
Liszt, piyanonun zarif dokunuşlarını,
Tchaikovsky’nin coşkulu senfonisine bırakıyor,
Sonsuzluğun akışını hissediyorum bilincimde.
Ve ölümün provası olan uyku
Yavaşça, ağır ağır
Biniyor görkapaklarıma…
